"Pójdźcie i wypocznijcie nieco"

 

 

XVI niedziela zwykła, Jr 23,1-6; Ps 23,1-6; Ef 2,13-18; J 10,27; Mk 6,30-34

"Apostołowie zebrali się u Jezusa i opowiedzieli Mu wszystko, co zdziałali i czego nauczali. A On rzekł do nich: Pójdźcie wy sami osobno na miejsce pustynne i wypocznijcie nieco." (Mk 6,30)

1.Uczniowie wracają, gromadzą się wokół Jezusa i opowiadają. Ich opowieść ma pierwszeństwo nawet przed słowami, które On do nich kieruje. Wydaje się że tak czasami właśnie jest – kiedy przychodzimy, aby się z Nim spotkać na modlitwie, zanim spróbujemy coś usłyszeć, zanim wypowiemy pobożne i piękne słowa modlitwy, musimy opowiedzieć o sobie, o minionym dniu albo o tym na co czekamy. To i tak w nas siedzi i nawet niewypowiedziane będzie dawało o sobie znać w czasie modlitwy. Opowiedziane, zostaje w tę modlitwę włączone i nieraz widzimy to już w zupełnie nowym, Bożym świetle. A czasami nie widzimy – zostaje między nami a Bogiem równie niejasne jak przedtem. I tak też jest dobrze.

2. „Idźcie i odpocznijcie nieco”. Wprost idealna Ewangelia na wakacje – Ewangelia o potrzebie czy wręcz konieczności odpoczynku, a więc i o miłości samego siebie, bez której nikt nie jest też zdolny do kochania innych. Ale zakończenie dzisiejszej perykopy trochę zbija nas z tropu – mimo że Jezus nakazał uczniom odpocząć (i sam, jak rozumiem, miał takie same plany) z odpoczynku nic nie wyszło. Ludzie i tak się pojawili, Jezus się nad nimi ulitował i zaczął ich nauczać. Tak jakby chciał przez to pokazać, że owszem, odpoczynek jest z zasady czymś niezbędnym, ale serce kochające ma swoje racje i te racje serca muszą mieć pierwszeństwo przed zasadami.

3.Jezus powiedział Apostołom, żeby udali się na miejsce pustynne i wypoczęli nieco. W praktyce to wezwanie Jezusa rozbija się nieraz na dwa różne. Wydaje się że wielu ludzi lepiej wypoczywa nie na „miejscu pustynnym”, ale właśnie wśród innych ludzi, wśród gwaru, hałasu, czyli tam gdzie nie są skazani jedynie na towarzystwo samych siebie. Jest to zrozumiałe – nieraz żeby odpocząć, dobrze jest odejść kawałek od swoich problemów, dać się ponieść strumieniowi życia, bez ciągłego patrzenia w swoje wnętrze. W twarzach i uśmiechach innych ludzi można czasem wyczytać więcej prawdy o sobie i o świecie niż w myślach które nawiedzają nas w samotności. Ale jeśli nie ma się skończyć zupełnym rozpłynięciem, tym bardziej potrzebne są chwile prawdziwej pustyni, w których towarzyszy nam jedynie milcząca obecność Boga. Pierwsze bez drugiego prowadzi do ciągłego uciekania od siebie, nawet jeśli daje chwilowe poczucie relaksu. Drugie bez pierwszego może nas zamknąć w świecie własnych myśli i wyobrażeń, który jest zawsze bardziej ciasny i duszny od świata rzeczywistego (choćby był ufundowany na najbardziej pobożnych rozmyślaniach).

Duch

 

Niedziela Zesłania Ducha Świętego, Dz 2,1-11; Ps 104,1.24.29-31.34; 1 Kor 12,3b-7.12-13; 

J 20,19-23

„Wierzę w Ducha Świętego, Pana i Ożywiciela…”  (Credo mszalne)

„Bez Twojego tchnienia,
Cóż jest wśród stworzenia?
Jeno cierń i nędze.
Obmyj co nieświęte,
Oschłym wlej zachętę,
Ulecz serca ranę.
Nagnij, co jest harde,
Rozgrzej serca twarde,
Prowadź zabłąkane.”

(Sekwencja na Uroczystość Zesłania Ducha Świętego)

1.Duch Święty jest zawsze tam, gdzie rodzi się życie. Był obecny w pierwotnej pustce, kiedy rodziło się w niej życie świata. Był obecny, kiedy w łonie Maryi zaistniało życie jej Syna. Jest obecny zawsze wtedy, gdy pod sercem mamy zaczyna istnieć nowy „ktoś”, nowe „ja”, wyjątkowe i niesprowadzalne do żadnego innego, które kiedykolwiek istniało lub będzie istnieć. Dzisiaj jednak myślimy o Duchu Świętym nie tylko jako o tym, który nadaje pierwszy kształt życiu dopiero co powołanemu do istnienia. Sekwencja śpiewana przed Ewangelią jest modlitwą o to, żeby przyszedł tam, gdzie życie raz już otrzymane zdaje się zamierać… Jest prośbą, by przyszedł do tego, co jest ostre i odpychające jak cierń. Co wydaje się nędzne i nieświęte. Co jest wyschnięte i jałowe. Prośbą, by uleczył ranę, przez którą ucieka życie. By zmiękczył to, co stało się twarde jak skała. By poprowadził to, co zabłąkane, bez pomysłu na to, jaki kierunek obrać.

2.Wzywamy Go jako Ducha. To słowo, przywołujące od razu skojarzenia z motywami kultury masowej, tak naprawdę mówi niewiele: że jest to Ktoś, i że jest Kimś spoza naszego świata, spoza naszego sposobu istnienia i pojmowania. Być może jest tak, że im bardziej zamknięty w sobie staje się nasz obraz świata, im mniej w nim miejsca na to, co duchowe, cudowne, niezwykłe, tym lepiej rozumiemy, że Duch Święty nie jest po prostu jedną z cudownych, baśniowych istot którym nasi pradziadowie przyznawali prawo obywatelstwa w swoim świecie. Jest Kimś, kto przychodzi z zupełnie innej strony, „stamtąd”, „spoza”, Kimś kto w żaden sposób nie jest wplątany w żelazny łańcuch przyczyn, skutków i prawdopodobieństw właściwy dla naszego świata. Jest jak woda, która przesącza się przez skałę, choć ta zdawała się być doskonale gładka i bez żadnych pęknięć. Albo jak światło, które wpada przez tajemnicze prześwity, nieuwzględnione w strukturze świata, nieuwzględniane w budowli naszego życia.

3.Kiedy Apostołowie otrzymali Ducha Świętego, zaczęli mówić obcymi językami. Duch daje życie, otwierając nas na obcość. Dając nadzieję, że to, co teraz obce i nieznane, również nadaje się jako miejsce do zamieszkania, że również tam może się na nowo rozwinąć nasze życie, chociaż cały czas coś każe nam trzymać się kurczowo tego co znajome i co już było. Duch przyzwyczaja do tego, co jeszcze nie jest nasze. Otwiera przed nami przyszłość.

Jeszcze nie wierzyli...

3 Niedziela Wielkanocna, Dz 3,13-15.17-19; Ps 4,2.4-9; 1 J 2,1-5a; Łk 24,32; Łk 24,35-48

1.Jedni wracają z drogi do Emaus, na której spotkali Jezusa i poznali Go „po łamaniu chleba”. Drudzy mówią im, że „Pan rzeczywiście zmartwychwstał”.

Zaraz potem przychodzi Jezus. Jedni i drudzy są zatrwożeni i pełni lęku. Wydaje im się, że co najwyżej widzą jakąś zjawę. Sam Jezus mówi o nich, że są zmieszani i pełni wątpliwości. „Z radości” dalej nie wierzą („nie, to zbyt piękne żeby było prawdziwe…”).

Więc tak było od początku. Łódeczka wiary od zawsze płynie po wzburzonym morzu i zmaga się z falami wątpliwości. Jedną z fal, która najmocniej w nią uderza, jest lęk (nie dowody, nie doświadczenie, nie pewność, tylko lęk…).

2.Jezus pokazuje swoim wątpiącym uczniom ręce i nogi. Nie, nie pręży przed nimi bicepsów, ale pokazuje rany po gwoździach. Ślady tego, że kocha ich naprawdę, a nie tak na niby, „do pierwszej krwi”. Pouczenie o tym, że tylko tak się zwycięża; tylko tak miłość może się ostać w morzu nie-miłości. „Świat chce żyć i zmartwychwstać zanim jeszcze umrze, natomiast miłość Chrystusa chce umrzeć, by zmartwychwstać po drugiej stronie śmierci” (H.U.von Balthasar).